Isn't it sweet that she gave me all of this? :"> But you know what, it's just a part of our PAST.
We ended up our relationship. I know that one day she'll found a new one, someone much better that me, someone who will never make her cry. Now I'm moving on with someone new in my life. But when I remember the days we spent together, it makes me cry and asking myself, WHY? WHY DID I?! But it's okay, now I'm happy and contented with Babe and I know that we can make it through till the end. But still I'm hoping that I can still Her in my life like before.

                                                                                   EmIbanez. ♥

Friends. <//3

Wala na yung mga true friends ko, Isa nalang natira and feeling ko parang wala nalang din ako sa kanya. Di ko alam kung ano bang nangyari, kung bakit naging ganon kami? May nagawa ba ako? Nasaktan ko ba sila? ANO BANG NAGAWA KO?! :(

Malaki silang kawalan para sakin, kasi sa kanila umiikot mundo ko sa mga kaibigan, pag nawala sila parang nawala na din lahat ng tao sa paligid ko. Feeling ko mag-isa nalang akom feeling ko wala na akong tatakbuhan, feeling ko iniwan na ako ng lahat. Kaya nga minsan  mas gusto ko na dito nalang ako sa bahay, mas gusto kong walang pasok, mas gusto ko na half-day nalang kasi dko na alam kung saan ako lulugar, kung saan ako pupunta?

Ilang weeks nadin simula nung nagkaganto kami, madaming nagsasasabi sakin na layuan ko na kasi mssktan lang ako, papahirapan ko lang daw sarili ko. Pero hindi ako nakinig, lumalapit padin ako, akala ko okay na pero hindi pala. :( Tama sila, pinapahirapan ko lang sarili ko.

Makikinig na ako sa kanila, lalayo na ako. Magbabago na ako. Di na din ako aasa na hanapin pa nila ako, dahil IMPOSSIBLENG mangyari yun. Masaya sila ng wala ako "Bestfriends" nga daw sila eh. Noon Kami'kami yun, ngayon Sila nalang. :(

Accept nalang, kailang ko ng matuto mag-isa. <///3



I'll miss this. :'(
#BESTRONG! ;')

October 10, 2012.

 She ended it up, She told me this:

"Lalayo na ako"

Then she walked, i was left walking too slow. Di ko mapigilan ang mga luha ko, she noticed it. Nilapitan ako ang asked me kung okay lang ako, I said, OO okay lang ako but suddenly tears fell down from my eyes. :'(

She ended it up, she hugged me so tight and told me
"Magiging masaya ka"
"Ayaw kong mababalitaan na umiiyak ka uh?"

My tears continue to flow,  she hugged me so tight pero umalis ako kinuha ko bag ko ang walked away, so far away from her I didn't even mind to look at her kasi MASAKIT. <//3 Umiyak ako, walang tigil na iyak. MASAKIT eh. Pero I know, kakayanin ko to! HOPE SO. :(


- So, pano ba yan? YUM? :""""""( <//////3

It's Septmeber 30, 1 week and 6 days to go before we end everything. Masakit, Mahirap, pero kailangan. Alam namin na wala ng mangyayari eh, na wala ng patutunguhan. Kayanin ko sana to. Mamimiss ko lahat, lalo na SIYA. </3 
Bakit ba kami umabot sa ganto? Akala ko okay na kami eh. Pero sa tingin ko nung una palang dna kmi masaya, pinipilit nalang namin kasi ayaw namin bumitaw. Mahirap bitawan to eh, mahirap isuko. Pero nandito na kami sa point na pinipilit nalang namin lumaban. :( 

Kayanin ko sana! :') </3